kerststress??

Toch maar naar de psycholoog?

psychologie = wetenschap die zich bezighoudt met het bestuderen van menselijk gedrag en denken(geest).
                                                                                                            
Psychologie is niet zo ingewikkeld als het lijkt.                                               

 

Er zit toch wel een logica in.

Het lijkt zo ingewikkeld omdat er veel kenmerken zijn die meespelen.

Doordat er vele kenmerken meespelen, zijn mensen zo verschillend.

voorbeeld: 

Als je met 3 ingrediënten een gerecht moet maken, dan kun je maar weinig gerechten maken.

Heb je 50 ingrediënten, dan kun je een complete menukaart maken.

Hoe je houding nu is, is bepaald door je vroegere ervaringen ( dat kunnen zowel slechte als leuke ervaringen zijn) en je reactie erop.

Als je niet goed in je vel zit,en je zoekt uit waarom het zo is, dan kun je je zelf vaak beter maken.

Dat kan dan weer door met iemand te praten die zelf ook het een en ander heeft meegemaakt en daardoor levenservaring heeft opgedaan of naar een goede psycholoog te gaan.

In elk geval door erover te praten, dat is heel belangrijk. Vaak worden soms diepliggende problemen eruitgehaald die nooit verwerkt zijn. En verwerken van een probleem is heel noodzakelijk om ontspannen, fijn verder te leven.  Doen dus!

Hou het in elk geval niet voor jezelf, krop het niet op, want op den lange duur, wordt het alleen maar moeilijker om erover te praten en ga je daardoor nog dieper met jezelf in de knoop zitten.

Steun

Wat is steun eigenlijk?

Steun is hulp die je krijgt wanneer je problemen hebt.
Iedereen heeft weleens steun nodig, of je nu kind bent of volwassen.
Krijg je die ook daadwerkelijk als je het nodig hebt?


Vaak zijn de ouders de eerst aangewezene die steun moeten geven aan hun kinderen als zij in de knoop zitten.
Als ouders zijnde ben je de meest constante factor die een kind alle zorg, aandacht en steun moet kunnen bieden, totdat het kind op eigen benen gaat staan.
Dan nog moet je altijd klaarstaan wanneer zij jou in moeilijke tijden nodig hebben.
Ik heb het dan niet over financiële steun, maar meer over mentale ( = geestelijke) steun.

Als die ouders er niet zijn,  bij wie kun je dan aankloppen?
Je partner, broer, zus, goede kennis, 'vriend(in)'?  In elk geval moet je iets kwijt en is het niet klagen wat je doet, maar je vraagt eigenlijk om een luisterend oor, een beetje medeleven, een aai.

Als het door de ander wordt gezien als klagen, dan wil dat vaak zeggen, dat diegene jou niet begrijpt.
Dat kan behoorlijk pijnlijk zijn en zelfs tot een meningsverschil leiden.



           Ik zou heel graag willen weten wat je van dit artikel vind en
           daarom erg waarderen als je een reactie wilt achterlaten.
           Dit geeft mij extra inspiratie om artikelen te blijven schrijven.
           bedankt alvast en natuurlijk krijg je altijd een reactie terug.

Wie ben je eigenlijk?

Je wordt geboren met een eigen persoonlijkheid ( eigenschappen + karaktertrekken).  
Je wordt een persoon door de eigenschappen die je hebt, en door de ervaringen die je hebt opgedaan in je jeugd.

Ervaringen, zowel positieve als negatieve zijn heel belangrijk, want buiten deze ervaringen weet je niet beter en je ga je er ook naar gedragen in de loop van de tijd.
Heel belangrijk is hoe je ouders met je zijn omgegaan.
Je gaat er vanuit dat je een goede band hebt met je ouders.
Positieve en negatieve ervaringen onthoud je en je gaat je ernaar gedragen.

Als je ongeveer 3 jaar bent, ga je je eigen wil ontdekken en probeer je uit te te vinden wie je zelf bent en hoe je omgeving op je reageert als je iets doet.
Je krijgt in de gaten dat je alles zelf kan bepalen en je wordt geleerd dat je niet zomaar alles kan en mag doen en dat daar ook grenzen in zijn.
Je wordt ook geleerd dat je geen 'nee' mag zeggen.

Als je ouders hier met een goede, positieve manier mee omgaan krijg je als kind zelfvertrouwen en weet je ook dat het veilig is.
Je durft dan ook steeds meer nieuwe dingen te ontdekken.

Het is dus niet zo dat je als kind maar krijgt wat je wil, maar dat je ouders ingaan op de behoeften van jou.

Als je ouders begrijpen wat je bedoelt met je gedrag dan voel je je als kind veilig.
De basis is dus vertrouwen en liefde, zodat je als kind weet, dat je ouders van je houden en het beste met je voor hebben.
Je voelt je als kind veilig en je krijgt dan het gevoel dat de 'grote wereld' om je heen niet 'eng' is, maar dat het juist een uitdaging is om van alles uit te proberen.

De ouders moeten dit dus stimuleren en begeleiden.
Heel belangrijk zijn hierbij de sociale contacten. 

Je moet je als ouder vaak opofferen voor je kind, en dat betekent: 'je kind met anderen laten spelen', en daar hoort ook bij dat andere kinderen ook bij je thuis kan komen spelen.
Het kind mee laten doen met activiteiten.
Is het kind nog klein, dan bv. naar een peuterspeelzaal brengen.
Hoe dan ook, het kind begeleiden om sociaal tussen de kinderen te kunnen laten opgroeien. Je ouders moeten je met andere kinderen laten omgaan, zodat jij kan leren hoe jij bv. met andere kinderen iets moet delen, elkaar kan helpen, rekening moet houden met elkaar, respect hebben voor elkaar, hoe je om moet gaan met conflicten en hoe je voor jezelf op moet komen.

Zo krijg je als kind, je eigen gevoelens, wensen, mogelijkheden en dingen die je niet kan, kennen.
Door al deze dingen ga je zo je eigen karaktertrekken ontwikkelen en zo krijg je je identiteit.

Op deze manier kan je pas een 'compleet' persoon worden..




             Ik zou heel graag willen weten wat je van dit artikel vind en
             daarom erg waarderen als je een reactie wilt achterlaten.
             Dit geeft mij extra inspiratie om artikelen te blijven schrijven.
             bedankt alvast en natuurlijk krijg je altijd een reactie terug.