Velen onder ons durven zichzelf niet te zijn

Ik weet nu dat er velen onder ons zijn die zichzelf niet kunnen of durven te zijn. Dat kan op den duur letterlijk + figuurlijk erg pijnlijk zijn/worden.

In principe wordt je geleefd door andere mensen, althans voor degene die niet stevig in hun schoenen staan, door (en daar heb je het weer) gebeurtenissen die zij in het verleden hebben meegemaakt. Dus in principe wordt er dan toneel gespeeld, je gaat je anders voordoen dan je werkelijk bent. Dat is even te doen, maar op den duur komt diegene zichzelf vroeg of laat tegen. Het is nl. niet vol te houden om als een ander persoon door het leven te gaan.

Dat er word beweerd dat mensen het elkaar moeilijk maken, klopt als een bus. Het moet toch niets uit maken, hoe je eruit ziet, doet, functioneert etc. Als iedereen op de gehele wereld elkaar accepteert zoals men is, ongeacht geloof, uiterlijk, bezittingen etc. dan is er toch helemaal niets aan de hand en kunnen we leren om te leven, want dat is het enige wat we moeten op deze aarde. Zo simpel klinkt het.

Men moet met elkaar omgaan om wie men werkelijk is , maar tegenwoordig wordt er helaas gekeken naar wat je allemaal bereikt hebt en dan pas wil men met je omgaan. De maatschappij wordt grotendeels zo staande gehouden door de grote 'meute' ( hier versta ik onder alle mensen die elkaar allemaal naapen, ongeacht zelf een mening te durven /kunnen geven.)

Ik heb in de jaren respect gekregen voor mensen die zichzelf durven te zijn, die niet in een omhulsel zitten. Helaas zie ik die mensen te weinig, althans ik kom ze sporadisch tegen.

Ik was tot 4 jaar geleden ook zo’n persoon die werd geleefd en geen eigen mening kon en mocht geven. (omdat ik dat gewoonweg niet geleerd heb/ meegekregen heb). Wat een gevangen leven heb je dan. Maar geloof me dit hou je niet vol, vroeg of laat barst die bom en dat uit zich dan in depressiviteit, in een isolement leven, zelfs helaas tot zelfmoord…..

In elk geval eindigen veel mensen ( meer als men denkt) bij de GGZ (=Geestelijke Gezondheidszorg). Mensen die de weg kwijt zijn en daardoor de weg niet meer weten of juist wel…. Dat zijn deze groep mensen waarvan bij voorbaat al beweerd wordt door de meute dat zij 'gek' zijn. Zij krijgen bij voorbaat al een stempel. Nee, deze groep zien het leven juist goed. Als je al in grote lijnen niet mee gaat met de meute in welk opzicht dan ook: mening ,uiterlijk, bezigheden rages etc. wordt je al bestempeld, dat je apart bent. Je hoort er niet bij.

Ik kan me nu dus ook verplaatsen in al die psychiatrische patienten die vroeger meteen een kalmeringsmiddel ( spuit) kregen als ze zich maar even anders gedroegen, zeiden of de waarheden spraken of dingen meemaakten die zij niet konden plaatsen of relativeren. Elk persoon is natuurlijk anders ,met zijn karakter + wat je hebt meegekregen zowel op negatieve als op positieve vlak. Die patienten werden gewoonweg volgespoten met wat je kunt noemen: 'rotzooi'. Ja, zo werden ze op den duur wel gek! Nogmaals, niemand maar dan ook niemand op de wereld wordt 'GEK' geboren. Gek gemaakt wel...

            Ik zou heel graag willen weten wat je van dit artikel vind en
            daarom erg waarderen als je een reactie wilt achterlaten.
            Dit geeft mij extra inspiratie om artikelen te blijven schrijven.
            bedankt alvast en natuurlijk krijg je altijd een reactie terug.